Και λίγα λόγια γι αυτό το blog...

Μέσα στη λογική που παρουσιάζεται στην προηγούμενη δημοσίευση θα κινηθεί και αυτό το blog που θα συλλέγει κείμενα που αφορούν τον επαναστατικό συνδικαλισμό και έχουν δημοσιευτεί σε βιβλία, έχουν ανέβει στο net από φίλους, ή έχουν αλιευθεί από διάφορα sites και τα βάζουμε εδώ προκειμένου να μην χαθούν μέσα στο χάος του διαδικτύου. Aν επιλέξαμε να ασχοληθούμε στο blog με αυτό που ονομάζεται επαναστατικός συνδικαλισμός και αναρχοσυνδικαλισμός είναι γιατί αποτελούν από τα λίγα κινήματα μέσα στο εργατικό κίνημα που έσπασαν τους διαχωρισμούς πολιτικού και συνδικαλιστικού. Δεν ήταν και η μόνη προσπάθεια βέβαια. Ανάλογες κινήσεις είχαν γίνει και από την γερμανική αριστερά (η General Workers' Union of Germany και η AAUD-E)
Παρά την αναγνώριση όμως της ριζοσπαστικότητας της άρσης του διαχωρισμού πολιτικού - οικονομικού δεν πρόκειται να μπούμε στη διαδικασία της διαμάχης συνδικαλισμού και πολιτικής οργάνωσης (και επιλογής του ένα ή του άλλου) όπου ταλανίζει μέχρι και σήμερα το εργατικό κίνημα. Κάθε πλευρά έχει και τα αντίστοιχα επιχειρήματα που κρίνονται μέσα στο κίνημα. Εξάλλου η εμφάνιση και των δύο αυτών μορφών οργάνωσης δεν έπεσε από τον ουρανό αλλά είναι δημιούργημα των ίδιων των κοινωνικών - ταξικών αγώνων.
Τόσο ο συνδικαλισμός έχει τους περιορισμούς του και τους κινδύνους εκφυλισμού σε μια ρεφορμιστική δύναμη που θα διαπραγματεύεται μόνο την τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης, όσο και οι πολιτικές οργανώσεις που έχουν την τάση να κοιτάνε εφ'υψηλού το κίνημα και να προσπαθούν να το προσαρμόσουν στα μέτρα και σταθμά τους περιορίζοντας το.
Φυσικά δεν υπάρχει παρθενογένεση και για τον ίδιο τον επαναστατικό συνδικαλισμό, μια που σαν κίνηση είναι μπολιασμένη από τη μαρξιστική και αναρχική κριτική. Συνεπώς χρειάζεται μια διαλεκτική προσέγγιση αλλά και επαναπροσδιορισμός τελικά τι είναι συνδικαλισμός...
Πρώτα απ' όλα σημαίνει την πρωτοβουλιακή δράση, άρνηση της λογικής της ανάθεσης και αυτοοργάνωση των ίδιων των εργαζομένων μέσα από την όποια μορφή συγκρότησης θεωρούν χρήσιμη για την επίτευξη μεσοπρόθεσμων άμεσων μεταρρυθμιστικών στόχων για την βελτίωση της ποιότητας ζωής, όσο και μακροπρόθεσμων ανατρεπτικών στόχων. Αυτές οι μορφές συγκρότησης μπορεί να είναι τα πρωτοβάθμια σωματεία, εργατικές ομάδες, τα διάφορα αναρχοσυνδικαλιστικά ευρωπαϊκά συνδικάτα, οι εργατικές συνελεύσεις και οι συνεταιρισμοί στα κατειλημμένα εργοστάσια της αργεντινής και τα κινήματα ανέργων εργαζόμενων όπως οι πικετέρος ....

Η κοινωνική εξέγερση του δεκεμβρίου 2008 με πρωτοπορία τους μαθητές και τη νεολαία έφερε ρήξεις στη συνείδηση των εργαζομένων και διαμόρφωσε νέους κοινωνικούς όρους μέσα στους οποίους μπορείς σήμερα να δράσεις. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τον τελευταίο νικηφόρο αγώνα των εργαζομένων της ΕΑΣ. Από τότε δίνεται μια μάχη οπισθοφυλακών για το εργατικό κίνημα καταγράφοντας ήττες όπως αυτής του ασφαλιστικού το 2008 με το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα να δουλεύει συνειδητά για τα αφεντικά. Η πρόσφατη παντελώς αδιάφορη στάση της ΓΣΕΕ - ΕΚΑ απέναντι στη δολοφονική επίθεση της εργοδοσίας εναντίον της συναδέλφισσας συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, αρνητικοί στο να οργανώσουν οτιδήποτε και εχθρικοί απέναντι στις κινητοποιήσεις που έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό γι αυτό το λόγο κάνουν τον οποιοδήποτε να τους υποψιάζετε για πολύ περισσότερα.
Η οργανωτική διάσπαση του επίσημου γραφειοκρατικού συνδικαλιστικού κινήματος έχοντας σαν σκοπό να απελευθερώσει δυνάμεις εργαζομένων που θα παλέψουν ενάντια τα αφεντικά και το κράτος τους είναι σήμερα όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία.
Η συνέλευση των σωματείων στην κατάληψη της Νομικής, η γενική συνέλευση εξεγερμένων εργατών που κατέλαβε τα κεντρικά γραφεια της ΓΣΕΕ, οι καταλήψεις σε διάφορα εργατικά κέντρα από εργαζόμενους και νεολαίους, η πρωτοβουλία των σωματείων για την Κωνσταντίνα Κούνεβα δείχνουν μια νέα δυναμική μέσα στο εργατικό κίνημα. Η έμπρακτη αμφισβήτηση του υποταγμένου συνδικαλιστικού κινήματος ως θεσμού ιδεολογικής χειραγώγησης των εργαζομένων και πεμπτοφαλαγγίτικου οργάνου των αφεντικών στο εργατικό κίνημα, έχει τεράστια σημασία που πρέπει να αξιοποιηθεί ανάλογα από τους εργαζόμενους. Η κανονικότητα, η μιζέρια και η ρουτίνα των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων ήττας έχει τελειώσει. Η αυτοοργάνωση των εργατών θα γίνει ο τρόμος αφεντικών και εργατοπατέρων.

Υ.Γ. Συνδικαλισμός πρώτα από όλα σημαίνει πρακτική δράση στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους. Ένα blog δεν μπορεί να καλύψει εκ των πραγμάτων κάτι τέτοιο ίσως χρειάζεται κάτι πιο οργανωμένο... Μια όμως που υπάρχουν πλειάδα blogs και θεμάτων σε sites και forums που καλύπτουν εργατικά νέα και κινητοποιήσεις μπορείτε να διαβάζετε αυτά. Μερικά από αυτά όπως είδατε βρίσκονται στο blogroll. Διαβάστε τα και ενισχύστε τα όπως νομίζετε.